Carlospin Nederland rolt grenzen plat

Ergens in de marge van de Nederlandse muziekwereld, ver weg van de geplaveide paden van de mainstream, ontstaat soms een geluid dat je dwingt om het volume hoger te draaien. Carlospin is zo’n project. De band, of beter gezegd het collectief, heeft een missie die simpel klinkt maar zeldzaam is: geen genres erkennen, geen hokjes respecteren, en elk nummer laten ademen alsof het uit een andere dimensie komt. Wie de vinger aan de pols wil houden van wat er werkelijk broeit in de Nederlandse underground, kan een kijkje nemen op https://lottevanaerle.nl, waar de rauwe creativiteit van deze stroming tastbaar wordt.

Het geluid van Carlospin is een vloeibare mix van elementen die je normaal gesproken niet bij elkaar in de buurt zou verwachten. Denk aan de droge, bijna klinische ritmes van industriële elektronica, vermengd met de rafelige energie van punk en de melancholische diepgang van singer-songwriterwerk. Het klinkt alsof een kapotte synthesizer en een vervormde gitaar elkaar in een donkere kroeg ontmoeten en besluiten samen te blijven plakken. De productie is opzettelijk ruw, niet uit onvermogen, maar uit een diepgeworteld verlangen naar authenticiteit. Elke ruis, elke scheve noot, wordt omarmd als een essentieel onderdeel van het verhaal.

Wat Carlospin Nederland bijzonder maakt, is de manier waarop het collectief grenzen platwalsen tot een kunstvorm heeft verheven. Het is geen toeval dat hun optredens vaak aanvoelen als een happening in plaats van een concert. De lijn tussen performer en publiek vervaagt; er wordt geroepen, gezongen, en soms is het onduidelijk of iemand op het podium staat of ertussen. Deze chaotische intimiteit is een bewuste keuze. Het idee is dat muziek niet gedachteloos geconsumeerd moet worden, maar dat je erin moet kunnen verdwalen. In een tijd waarin algoritmes voorschrijven wat we moeten horen, voelt dit bijna als een daad van verzet.

De teksten—altijd in het Nederlands of in een hybride vorm waarin Engels en dialect door elkaar gemixt worden—zijn poëtisch maar nooit pretentieus. Ze gaan over de kleine tragedies van het alledaagse bestaan, over de surrealistische momenten in een 24-uurs supermarkt, over de leegte na een feestje. Het is herkenbaar, maar tegelijkertijd vervreemdend. De stem van de zangeres schakelt moeiteloos tussen fluisteren en brullen, alsof ze probeert een geheim te delen midden in een orkaan. Deze emotionele dualiteit is de kern van de aantrekkingskracht van Carlospin.

Live is de ervaring nog intenser. Het geluid is niet perfect, de setlist is nooit hetzelfde, en er kan elk moment iets onverwachts gebeuren. Een kapot snaartje wordt een freaky noise-solo, een stroomstoring wordt een acapella intermezzo. Het publiek, een mix van nieuwsgierige studenten, oude rotten uit de punk scene, en mensen die gewoon toevallig binnenliepen, wordt onderdeel van de creatie. Het is een herinnering dat muziek in essentie een collectieve ervaring moet zijn, geen opgepoetst product dat in een fabriek wordt gedraaid.

Een blik op het geluid: van ruis naar ritme

Als je de muziek van Carlospin probeert te categoriseren, dan stuit je al snel op een muur. Is het noise? Is het synth-punk? Is het alternatieve rock? Het antwoord is: ja, en nog veel meer. De basis is vaak een hypnotiserend, bijna tribal-achtig drumpatroon, waarover lagen van vervormde synths en scherpe gitaarriffs worden gestapeld. De zanglijnen volgen geen klassieke melodieën, maar buigen mee met de textuur van de track. Soms klinkt het alsof de muziek zelf aan het improviseren is, met medeweten van de bandleden.

Wat opvalt is dat er geen sprake is van een vaste line-up. Carlospin Nederland werkt met een ronddraaiende cast van muzikanten, waardoor elk project, elke EP, elke live sessie een andere chemie heeft. De ene keer hoor je meer invloeden uit de industrial scene, de andere keer overheerst een meer introspectieve, ambient-achtige toon. Deze vloeibare structuur zorgt ervoor dat de output nooit stagneert. Het is een organisch organisme, geen statische band.